As primeiras referencias documentais sobre este templo datan do ano 1632, nas que xa se describe o seu estado ruinoso. Isto motiva a súa reconstrución, que se levará a cabo na primeira metade do século XVIII. Iníciase coa capela maior en 1701, reformando o anterior presbiterio en paredes, bóvedas e caleados. Dende 1729 a 1750 levántase o novo corpo, que adopta forma de cruz latina, capelas laterais, capela maior e, por último, a torre coas técnicas, materiais e proporcións do Barroco. No seu interior apenas presenta decoración. Chaman a atención as voluminosas placas xunto ás molduras do entaboamento que o recorren, e que dan ao edificio unha plasticidade e movemento típico do estilo imperante neste momento histórico.
Non obstante, a fachada e a torre responden a criterios historicistas cun deseño austero, sinxelo e sen ornamentos.
· Retablos: Retablo Maior, Retablo do Santo Cristo e Retablo de Ánimas.
· Imaxinaría: Nosa Señora do Rosario, San Ramón, San Antonio de Padua, A Sagrada Familia, San Gregorio, San Breixo, Crucificado, San Roque, San Antonio Abad, Inmaculada Concepción, Sagrado Corazón de Xesús, San Bieito e San Miguel.
