A arquitectura historicista do século XIX deixa neste templo de planta de salón un claro exemplo, mostrando a súa fachada unha volta a manifestacións artísticas do pasado. Esta fachada desprovista de decoración e ordes, cun frontón clasicista, condúcenos ao severo Neoclásico proposto por Ramón Monroy nos planos da obra prevista para 1818 e que Prado e Vallo respecta. A torre, non obstante, volve á tipoloxía dos campanarios barrocos.
Retablos: Retablo Maior e Retablo da Nosa Señora do Rosario.
· Imaxinaría: Asunción de María, San Antonio de Padua, Virxe do Carme e San Isidro.
